Wyjątkowo Zwięzły Słownik Terminów Plastycznych dot. Malarstwa, litera H
W tak niszowej branży jaką są sztuki plastyczne, nie trzeba się bardzo dobrze orientować, żeby robić spore wrażenie na swoich znajomych. Wystarczy chwilka czasu, żeby dało się coś i o sztuce ciekawie powiedzieć przy kawie. Tak naprawdę wystarczy na wiele okazji tyle co w tym słowniku. Nawet, żeby zaskoczyć prawie każdego przewodnika w prawie każdym mieście czy muzeum. Pomoże też osobom zainteresowanym bardziej poważnie tym, żeby swobodniej poruszać się po terminologii związanej z plastyką. Serdecznie zachęcam do przeglądnięcia tego krótkiego słownika o malarstwie, a potem do powrotów.
- A /15
- B /4
- C /4
- D /3
- E /7
- F /5
- G /1
- H /3
- I /4
- J /1
- K /11
- L /4
- M /6
- N /2
- O /1
- P /15
- Q /1
- R /7
- S /11
- Ś /1+2
- T /3+9
- U /1
- W /4+4
- Z /1
Krótka i żartobliwa prezentacja wyjaśnionych w słowniku pojęć na literę h:
Hiperrealny historyzm zawiera metaforycznie horyzontalne kierunki.
Litery słownikaPowrót na stronę startową witryny
hiperrealizm
— kierunek w sztuce zapoczątkowany w Stanach Zjednoczonych, którego rozkwit przypada na lata 70-te XX wieku. Charakteryzuje go niezwykła wierność w odtwarzaniu przedstawianych motywów, świadome odrzucenie wszelkiej estetyzacji, duże wymiary podobrazi.
historyzm
— w malarstwie dbałość o wierne odtworzenie historycznych szczegółów w oparciu o dostępne źródła.
horyzontalizm
— zasada kompozycyjna, w której przewagę stanowią kierunki poziome.
Litery słownikaPowrót na stronę startową witryny
W sumie, cały Wyjątkowo Zwięzły Słownik Terminów Plastycznych aktualnie zawiera co najmniej 110 zwięźle wyjaśnionych pojęć plastycznych.
Dla pasjonatów: z Historii koloru coś na literę h
„Historia estetyki Wł. Tatarkiewicza ukazuje nam wyraźnie ten osobliwy stosunek pomiędzy średniowieczną estetyką e x p l i c i t e a estetyką i m p l i c i t e, zawartą intencjonalnie w samych dziełach.
Dla średniowiecznych teologów najwyższe piękno jest tylko w Bogu. Gdy mówili o pięknie w sztuce, posługiwali się często aparaturą pojęć stworzonych w antyku; nie tylko więc że do średniowiecznej sztuki ona nie przylega, ale często zdaje się nie mieć z nią nic wspólnego. Niemniej, właśnie jeśli chodzi o sprawę «estetyki blasku» oraz o «wymowę barwy», mamy do czynienia z czymś, co jest wspólne c a ł e j średniowiecznej postawie i co łączy najbardziej oderwane spekulacje z żywą sztuką owego czasu” (M. Rzepińska, Historia koloru, Warszawa 2009, s. 118).
Litery słownikaPowrót na stronę startową witryny
Bibliografia:
- Levey M., Od Giotta do Cézanne'a, Warszawa 1972;
- Rzepińska M., Siedem wieków malarstwa europejskiego, Wrocław 1988;
- Rzepińska M., Historia koloru, Warszawa 2009;
- Słownik języka polskiego PWN, Warszawa 1996;
- Słownik terminologiczny sztuk pięknych, Warszawa 2002;
- Ślesiński W., Techniki malarskie spoiwa organiczne, Warszawa 1984;
- Ślesiński W., Techniki malarskie spoiwa mineralne, Warszawa 1983;
- praca zbiorowa, Techniki wielkich mistrzów malarstwa, Warszawa 2006;
- moje własne notatki z wykładów na ASP w Krakowie.
Podana tu literatura przedmiotu dotyczy całego słownika.