Poszukiwanie czegoś tak trudnego do określenia jak sens sztuki i to na dzisiejsze czasy, nie mówiąc o pomyśle na jego promocję, wydaje się być zajęciem conajmniej zwariowanym. Proszę czytających poniższy tekst o wyrozumiałość, mając na względzie ograniczone możliwości czasowe i intelektualne autorki.
Wyraz "sztuka" wywodzi się od łacińskiego słowa ars oraz od greckiego techne. Aż do czasów renesansu pojęcie to oznaczało umiejętność zrobienia jakiegoś przedmiotu (domu, mebla, rzeźby itd.), który mistrz wykonywał według ściśle określonych reguł, mając fachową wiedzę. Nie było mowy o natchnieniu czy wyobraźni do tego stopnia, że Grecy sądząc, że poezja jest skutkiem natchnienia muz, wyłączali ją ze sztuk. Sztuka, więc była ściśle powiązana z rozumem. Starożytni podzielili sztukę na:
Tym sposobem sztuka rzeźbiarska i malarstwo uchodziły za mniej wartościowe. Przemiana w sferze pojęć nastąpiła dopiero w czasach Odrodzenia. Piękno stawało się wartością wysoko cenioną. Termin "sztuki piękne" pojawił się w XVI wieku, jednak początkowo się nie przyjął. Do świadomości ludzi docierało, że malarstwo, rzeźba, architektura, muzyka, poezja, teatr i taniec tworzą odrębną grupę sztuk, która nie jest wyłącznie rzemiosłem. Nie potrafiono jednak znaleźć łącznika dla tych dziedzin i próbowano nazywać je w różny sposób, jak sztuki umysłowe, sztuki muzyczne, sztuki szlachetne, sztuki pamięciowe, sztuki obrazowe, sztuki poetyckie. W 1747 roku zaproponowano nazwę "sztuki przyjemne", a trzy lata później sztuki piękne. Termin ten zaproponował Charles Batteux w tytule swojej książki "Les beaux arts réduits a un seul principe". Od tego momentu pojęcie "sztuki piękne" zadomowiło się na dobre. Batteux wymienił 5 sztuk pięknych: malarstwo, rzeźba, muzyka, poezja, taniec oraz dwie zbliżone: architektura i wymowa. Ta klasyfikacja została powszechnie zaakceptowana. Z upływem czasu pojęcie sztuk pięknych zaczęło oznaczać wyłącznie sztuki plastyczne (malarstwo i rzeźba).
Wynalazki techniki takie, jak film, czy fotografia, także produkcja przemysłowa sprawiły, że znów postawiono sobie pytanie o zawartość pojęciową sztuki. Ponownie zastanawiano się, co nią jest? Jakie warunki musi spełnić dzieło, aby zostało zaklasyfikowane do sztuk? Czy, aby finalny wynik pracy artysty uznany był za dzieło sztuki jego praca powinna spełniać jakieś z góry ustalone kryteria? Jakie kryteria? Władysław Tatarkiewicz wymienia trzy:
(tu powinno być więcej tekstu, ale nie mam czasu się za to wziąć, za co bardzo przepraszam i proszę o wybaczenie. Może kiedyś uda mi się jeszcze coś na ten temat napisać. A na razie dodam, że)
Z mojego, trochę praktycznego, punktu widzenia sztuka, to obszar zawarty w dziele artysty, nie zawsze dokończonym, możliwy do uchwycenia przez odbiorcę, choć niekoniecznie przez autora, wsparty o rzeczywistość otaczającego świata i zakotwiczony w naturalną, wręcz instynktowną potrzebę poszukiwania źródła sensu istnienia. Sztuka, to mówienie nie tylko o pięknie. To także, poprzez zastosowanie jakiegoś rodzaju artystycznych środków wyrazu, mówienie o rzeczach trudnych, czasem zbywanych i może nawet pomijanych w sposób, który nie zrani uczuć adresata, a zachęci do chwili zadumy i refleksji, wzbogacając jego własny obszar wrażliwości.
W tak rozumianej sztuce dostrzegam odrobinę sensu nadającego się do promocji.
Bibliografia:
zobacz:
zapoznaj się z:
zajrzyj do mojej:
spotkajmy się w:
nie zapomnij o: